به تعبير ديگر فيض رحمت خدا بيكران و عمومى و همگانى است ولى به تناسب شايستگىها و لياقتها به مردم مىرسد در ابتدا خدا نعمتهاى مادى و معنوى خويش را شامل حال اقوام مىكند ، چنانچه نعمتهاى الهى را وسيله اى براى تكامل خويش ساختند و از آن در مسير حق مدد گرفتند ، و شكر آن را كه همان استفاده صحيح است بجا آوردند ، نعمتش را پايدار بلكه افزون مىسازد اما هنگامى كه اين مواهب وسيله اى براى طغيان و سركشى و ظلم و بيدادگرى و تبعيض و ناسپاسى و غرور و آلودگى گردد در اين هنگام نعمتها را مىگيرد و يا آن را تبديل به بلا و مصيبت مىكند ، بنا بر اين دگرگونيها همواره از ناحيه ما است و گرنه مواهب الهى زوالناپذير است . در تعقيب اين هدف بار ديگر قرآن اشاره به حال قدرتمندانى همانند فرعونيان و گروهى ديگر از اقوام پيشين مىكند و مىگويد : وضع حال و عادت بت پرستان در مورد سلب نعمتها و گرفتارى در چنگال كيفرهاى سخت ، همچون وضع و حالت فرعونيان و اقوام پيشين بود « ( * ( كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ ) * ) . « آنها نيز آيات پروردگارشان را كه به منظور هدايت و تقويت و سعادت آنان نازل شده بود تكذيب كرده و زير پا گذاشتند » ( * ( كَذَّبُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ ) * ) . « ما هم به خاطر گناهانشان هلاكشان كرديم » ( * ( فَأَهْلَكْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ ) * ) . « و فرعونيان را در ميان امواج غرق ساختيم » ( * ( وَأَغْرَقْنا آلَ فِرْعَوْنَ ) * ) . « و تمام اين اقوام و افرادشان ظالم و ستمگر بودند » هم نسبت به خويشتن و هم نسبت به ديگران ( * ( وَكُلٌّ كانُوا ظالِمِينَ ) * ) . پاسخ به يك سؤال در اينجا پرسشى پيش مىآيد كه چرا در اين فاصله كوتاه آيه ( * ( كَدَأْبِ